ذات تو بود و تنهايي، با خويش عشق ورزيدي

زيبا شدي، جهاني را ، در خويش جلوه گر ديدي

بي انتها فضا بودي، آن مطلق رها بودي

هرجاي نا كجا بودي، اما به جا نگنجيدي

بن مايه ي جهان بودي ، آن بانگ ناگهان بودي

در انفجار دهشتزا، توفيدي و درخشيدي

آتش نگاره ها دادي، خورشيد واره ها دادي

ماه و ستاره ها دادي، نورو نشاط باريدي

ازآتش تو خاك آمد،از سوزت آبِ خاك آمد

آن آب و خاك را بخشي، از روح خويش بخشيدي

در شور و نور شادي ها، در آن شكوه پر اسرار

شيطانت ازكجا آمد، آيا زخود نپرسيدي؟

مي خواستي به طنازي، اعجوبه اي پي بازي

ديدي گدازه اي پرسوز، شيطان از او تراشيدي

آنان كه نسل شيطانند، در عالمت فراوانند

در خلقتي كه ايشانند، آيا چه سود سنجيدي؟

بس عيش را عزا كردند، بس بانگِ ناسزا كردند

اما تو هيچ بانگي را، جز بانگ خويش نشنيدي

سلام سیندرلا

ریگ های کفشت کجاست ؟!
می دانم ریگی به کفش هایت نیست

خوب می دانم زخم پاهایت

از برهنگی قلبت بوده است

و عریانی چشم هایت

که در آن شب تلخ می گفت :

                                      " دوستت دارم "

سیندرلا شمع شده ای

پاهایت خواب رفته اند

و جاده که خوب می داند

تو را به آن چسبانده اند

دلم گاهی برایت می سوزد

گاهی به اسمت می خندم

و به حرف هایت

که حتی در شعر هایت گفتنی نیستند

گریه می کنم

سیندرلا

بخواب !

که زیبای خفته بیدار بود و تو

                                     نمی دانستی...!