همین دقیقه ی ابری همین خیابان بود

شبي كه دلهـــره با عشـق، زير باران بود

شبي كه دست دعـا گنــدم ازهـوا مي چيـد

ولـي دوشــاخه گل يــخ، ميــان گلدان بود

شبي كه قهـــوه برايم، زبـان تلخـي داشت

اگــرچـه اســـم تـو در انتهـــاي فنجان بود

ستــاره ام كه رصـد شد، قريـن رويت بود

غروب خـاطـــرم اما، چه برگــريزان بود

تـو بي نظيـــرتـريـن آفتــــاب مــن بــودي

وبـرمــــدار تــوگشتــن، چقـــدر آسان بود

كسـي ســوار به خـوابت رسيد و ازآن بعد

هـواي خـواب وخيـالم، هميشـه طوفان بود

نفس نفس، نفس از بـوي دل تهــي مي شــد

قـــدم قـــدم، قـــدم عشــق، رو بـه پايان بود

گذشت آن همـه احسـاس و خـوب مي دانـــم

كه آن هـــراس از اول، هميــن زمستان بود

                                                                                                                        این یکی از قشنگ ترین غزل های مسعود ارشادی فر است

هجوم بي تابي پشت قدم هاي تو بيداد كرده

من خواب ديدم

من خواب ديدم كه عروس شدم

و لباس سپيدم را

كسي در گورستان خاك كرد

از پشت سايه ات بيرون بيا

پنجره ي خانه ي ما خيابان ندارد

بپرس دقيقه هاي بي تو را چگونه به بلوغ مي رسانم؟

من

وصيت نامه ي عشقم

از پشت سايه ات نه

از پشت قرم هايت بيرون بيا!!!!

تو كه خيال رفتن در سر نداشتي.........