سلام خاطره های نیامده

این داستان که من می گویم

چشم هات را

 روشن تر از همیشه می کند

و روز هایی که نیامد را

دوباره ورق می زند

کسی در این شب ها

کابوس هایش را برای مردی که ایستاده خوابیده

دیکته می کند

و دفتر خاطراتش را

آنچنان که دوست می داشت بگذرد

دروغ می نویسد

به فکر دست هام رسیده ام

دست هایی که

با اولین تماس

تکه تکه شد

و قلب نوزادی که با اولین طپش

آتش گرفت

از خودم بیرون زده ام

از چشم هایت

من از خودم به دنیا آمدم

و از مادرم

چند تکه از من بر جای ماند

پسری را زاییدم

که آفتاب هم ندیدش

و این نشانی مال هیچ خانه ای نبود

درست مثل پدر که هیچ بچه ای نداشت

های

خاطره های نیامده صبر کن

بنفشی این خیابان

از حضور مبهم تو

هزار جیغ می کشد

و اینجا

کسی دارد

از رگ هایش مداد رنگی می سازد.