خط سوم

مسعود ارشادي فر

khatesevomm — Thu, 19 Jun 2008 14:05:18 GMT

همین دقیقه ی ابری همین خیابان بود

شبي كه دلهـــره با عشـق، زير باران بود

شبي كه دست دعـا گنــدم ازهـوا مي چيـد

ولـي دوشــاخه گل يــخ، ميــان گلدان بود

شبي كه قهـــوه برايم، زبـان تلخـي داشت

اگــرچـه اســـم تـو در انتهـــاي فنجان بود

ستــاره ام كه رصـد شد، قريـن رويت بود

غروب خـاطـــرم اما، چه برگــريزان بود

تـو بي نظيـــرتـريـن آفتــــاب مــن بــودي

وبـرمــــدار تــوگشتــن، چقـــدر آسان بود

كسـي ســوار به خـوابت رسيد و ازآن بعد

هـواي خـواب وخيـالم، هميشـه طوفان بود

نفس نفس، نفس از بـوي دل تهــي مي شــد

قـــدم قـــدم، قـــدم عشــق، رو بـه پايان بود

گذشت آن همـه احسـاس و خـوب مي دانـــم

كه آن هـــراس از اول، هميــن زمستان بود

این یکی از قشنگ ترین غزل های مسعود ارشادی فر است

سايه

khatesevomm — Thu, 19 Jun 2008 13:36:52 GMT

از پشت سايه ات بيرون بيا

هجوم بي تابي پشت قدم هاي تو بيداد كرده

من خواب ديدم

من خواب ديدم كه عروس شدم

و لباس سپيدم را

كسي در گورستان خاك كرد

از پشت سايه ات بيرون بيا

پنجره ي خانه ي ما خيابان ندارد

بپرس دقيقه هاي بي تو را چگونه به بلوغ مي رسانم؟

من

وصيت نامه ي عشقم

از پشت سايه ات نه

از پشت قرم هايت بيرون بيا!!!!

تو كه خيال رفتن در سر نداشتي.........

khatesevomm — Sat, 17 May 2008 16:25:18 GMT

روزهايمان را گم كرده ايم

و تقويم امسال

شش ماه دومش را

در چشم هاي من آبستن است

ما هر دو يك راه را مي رفتيم

تو آن گوشه ي دنيا

و من پشت در خانه ي تو

روزهايم را گم كرده ام

حالا مي تواني ردپاي تقويم را

لاي موهاي سپيد من پيدا كني

بن بست

khatesevomm — Sat, 17 May 2008 16:22:46 GMT

بگذار حرف هاي تورا
من بگويم
سر تا ته اين بن بست
حرف داشتيم
و نمي دانستيم
در انتهاي اين كوچه ي بلند
ديوار ها
براي بلعيدن خوشبختي ما
ايستاده اند
حرف هاي من
حرف هاي تو
سكوت ديوار ها
نه
ما به بن بست نرسيديم
هنوز
راه آسمان باز است

ساعت

khatesevomm — Wed, 02 Jan 2008 12:09:45 GMT

ساعت،

هشت و چند دقيقه ي شب قبل است

پرده را پايين مي كشيم،

و مردم

يكي يكي

صندلي ها را تا مي كنند.

من روي اين زمين تاريك،

پشت خودم ايستاده ام

و سنگ آخرين گور را مي چسبانم.

دست هات را كه شستي

شام را،

پشت تقويمِ آخرين سال به دنيا آمدنت

مي خوريم.

و من راه مي افتم،

روي دريا پرده مي كشم

تا چيزي پشت پرده بماند

و كسي نفهمد

اولين و آخرين

مسافر سطر هاي اين شعر

تو بودي

تا تو بماني

و يكي شبيه خودت

يكي نگاه تو

كه شيريني

و يكي نگاه تو

كه تلخ شده ام

چشم اين عشق

هنوز هم پشت پلك هاي تو مانده

و به عقل ناقص اين شعر

بيشتر از اين نمي رسد

كه بخواهد

يكي نگاه تو را

و يكي مزه ي آمدنت را

بين اين سطر ها

تقسيم كند

دلشوره ي دريا هم كه مي بيني

براي مزه ي خودش است

وگرنه، به دريا چه مربوط

كه كدام ماهي

مي خواهد براي قلاب تو بميرد‍!

عزيزم!

يك دقيقه ي ديگر صبر كن

پرده، دوباره بالا مي رود

و همان مردم دوباره

صندلي ها را پايين مي كشند.

پيراهن

khatesevomm — Fri, 28 Dec 2007 16:25:18 GMT

ملوديكا !

كودكي !

و حالا تنهاي نتها

روبه روي يك پيراهن خالي!

دست هات را زير چكه هاي چشم اين تنهايي بگير.

اين قطره تنها هم كه باشد

دريا مي شود

باور كن اين شب ها

گاهي سرم را

روي سينه ي پيراهنم مي گذارم

حرفي بزن

به ديوار نه

به من

به شانه هاي خيس پيراهنم

به پلك هاي حجيم شده ي تنهايي ام

دوستت ندارمي

دعايي

چيزي

به ديوار نه !

مي ترسم آخر

از اين يك تكه پارچه هم بيرون بزنم

درست مثل آن جاده بخت برگشته

كه آخر مادرم را

از آغوش پينه بسته ي پدر

بيرون كشيد

و من

حالا به زلالي تمام اين كينه ها

قسم می خورم

كه حرف هات دارند چشم هايم را مي زنند

شايد اگر عقربه ها قبول كنند بر عکس بشوند

من

به وسعت باكره گي مادرم برگردم

و به دست هاي سنگين پدر

بگويم

سرم را

از تاريكي آغوش

پيراهني كه مال من نبود

بيرون بياورد.

سیمین بهبهانی

khatesevomm — Sat, 15 Dec 2007 16:06:18 GMT

ذات تو بود و تنهايي، با خويش عشق ورزيدي

زيبا شدي، جهاني را ، در خويش جلوه گر ديدي

بي انتها فضا بودي، آن مطلق رها بودي

هرجاي نا كجا بودي، اما به جا نگنجيدي

بن مايه ي جهان بودي ، آن بانگ ناگهان بودي

در انفجار دهشتزا، توفيدي و درخشيدي

آتش نگاره ها دادي، خورشيد واره ها دادي

ماه و ستاره ها دادي، نورو نشاط باريدي

ازآتش تو خاك آمد،از سوزت آبِ خاك آمد

آن آب و خاك را بخشي، از روح خويش بخشيدي

در شور و نور شادي ها، در آن شكوه پر اسرار

شيطانت ازكجا آمد، آيا زخود نپرسيدي؟

مي خواستي به طنازي، اعجوبه اي پي بازي

ديدي گدازه اي پرسوز، شيطان از او تراشيدي

آنان كه نسل شيطانند، در عالمت فراوانند

در خلقتي كه ايشانند، آيا چه سود سنجيدي؟

بس عيش را عزا كردند، بس بانگِ ناسزا كردند

اما تو هيچ بانگي را، جز بانگ خويش نشنيدي

سيمين بهبهاني

سيندرلا

khatesevomm — Wed, 12 Dec 2007 13:38:53 GMT

سلام سیندرلا

ریگ های کفشت کجاست ؟!
می دانم ریگی به کفش هایت نیست

خوب می دانم زخم پاهایت

از برهنگی قلبت بوده است

و عریانی چشم هایت

که در آن شب تلخ می گفت :

" دوستت دارم "

سیندرلا شمع شده ای

پاهایت خواب رفته اند

و جاده که خوب می داند

تو را به آن چسبانده اند

دلم گاهی برایت می سوزد

گاهی به اسمت می خندم

و به حرف هایت

که حتی در شعر هایت گفتنی نیستند

گریه می کنم

سیندرلا

بخواب !

که زیبای خفته بیدار بود و تو

نمی دانستی...!

بوسه

khatesevomm — Thu, 11 Oct 2007 08:45:18 GMT

به این لکه سیاه خیره شده ام

و این بوسه عجیبی که

لب هام را چاک داد...!

به ساعت فانتزی روی میز

که هر عصر پنج شنبه

زمان را در آن می پیچانم

تا هواپیمایی که

میان پاره های سفید آسمان

قدم هات را بال می کند

چند لحظه دیر تر

دست و پایش را جمع کند

دارم از خودم

نه از پاهایت

اصلا از شعر های شیشه ای ات

خداحافظی می کنم

این ورق ها شبیه منند

که هر روز خودم را

در پاورقی ات تکرار می کنم

من هنوز هم

دستبند نقره ای ام را

به دستبوس واژه های باکره ات می فرستم

و از خط خط شدن این خواب

تنها گردی چشم هات را

به خاطر می آورم

انگشت هات خوف را

از زیر ناخن هایم تزریق می کنند

من از اندیشه ساده گناه

فلسفه مبهم عشق را می سازم و

این رویای کشنده معصوم را دوباره

مرور می کنم ...!

دوستت دارم

khatesevomm — Mon, 17 Sep 2007 13:05:18 GMT

دوستت دارم/

يعني درست نمي دانم کدام بلا /

ابر هاي اقيانوس هاي دور را /

بالاي سر من آورد /

اين خيابان گنگ /

و شايد صندلي روبه رو وقتي مي نشيني /

و با دست هاي کسي از دور /

قطر انگشت هات را اندازه مي کني /

خنده /

يا چيزي گرم تر از يک نگاه /

يعني چند قدم آنطرف تر /

قانون دوم نيوتن /

قدرتمند تر شده /

گاهي چقدر زود آدم احساس مي کند :